Ба номи Худои бахшояндаи меҳрубон!
Содда ва бидуни муқаддима... Азбаски шумо ба ин ҷой омадед ва ҳоло паёми маро ба шумо хонда истодаед, мо танҳо мехоҳем, ки шумо дар умратон як бор як калима бигӯед.
Ин суханест, ки мо мехоҳем ба ҳар инсоне бирасонем, новобаста аз дин, рангубор, ҷинс, нажод, фарҳанг ва табақаи иҷтимоӣ ва новобаста аз дидгоҳи сиёсӣ ё ҳизбу мазҳабӣ ва новобаста аз синну сол, маълумот ва тамоюли ҷинсӣ ва ҳатто сарфи назар аз муҳаббату ҳамдардии шумо нисбат ба мусалмонон ва ё бадбинӣ.
Хамаи ин ахамият надорад.
Танҳо як калима. Шумо чизеро аз даст намедиҳед; Агар шумо мувофиқи мувозинату қонунҳои бозор чизе ба даст наоред, пас шумо чизеро аз даст намедиҳед.
Нимаи аввали он: لا إله إلا الله. Як калимаи оддӣ, танҳо онро бигӯед ва идома диҳед. Ҳоло аз шумо талаб карда намешавад, ки чизеро тағир диҳед. Ин маънои онро дорад, ки шумо шоҳидӣ медиҳед, ки дар ин олам қудрати бузурге ҳаст, ки номи ӯ Худост ва шаҳодат медиҳед, ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Ӯ нест. Онро бо суханони худ бигӯед, ҳатто агар шумо ба он комилан боварӣ надоред; Он таъсир дорад, таъсири амиқ дорад.
Нимаи дуюм: محمد رسول الله. Ин маънои онро дорад, ки шумо шаҳодат медиҳед, ки шахсе бо номи Муҳаммад аз ҷониби Худо фиристода шудааст, хеле содда.
Фақат бигӯй. Шумо набояд ба мо бигӯед, ки шумо инро гуфтед, гарчанде ки мо аз муошират бо шумо хурсандем ва ифтихор дорем. Мо мехоҳем аз шумо бишунавем ё ба мо нависед, то маълумоти бештарро омӯзем ва мо низ метавонем аз шумо бештар омӯзем. Мо аз он хурсандем, ки шумо ба мо ҳикояи худро нақл кунед, ҳатто бидуни маълумоти шахсӣ ё сабти ном дар платформа. Аммо агар шумо ба мо гуфтан нахоҳед, мо қарори шуморо эҳтиром мекунем.
Танҳо ҳамон тавре ки ҳаст ва ба арабӣ, як бор бигӯед. Шумо чизеро аз даст намедиҳед, аммо агар шумо онро зуд-зуд гӯед, шумо бисёр чизҳоро ба даст меоред. Эҳтимол шумо ҳоло таъсири онро надидаед, аммо шумо таъсири онро пас аз марг хоҳед донист. Фақат бигӯй.
لا إله إلا الله… محمد رسول الله.
Салом бар тамоми инсоният... бе истисно.
لا إله إلا الله، محمد رسول الله